Afspraken uit het verleden

Toen ik jonger was dan tien, maakte ik al afspraken met mezelf.
Geen afspraken die ik uitsprak tegen iemand anders, geen dingen die opvielen aan de buitenkant, maar besluiten die diep vanbinnen ontstonden op het moment dat iets te vies, te eng of te groot voelde om nog een keer mee te maken.
Overgeven
Overgeven vond ik verschrikkelijk. Die zure smaak in je mond, dat brandende gevoel, het idee dat het zelfs door je neus kon komen; het hele beeld ervan maakte dat ik als kind dacht: dit wil ik nooit meer.
Dus sprak ik ergens diep vanbinnen met mezelf af dat ik nooit meer zou overgeven.
En lange tijd leek het alsof mijn lijf zich daar werkelijk aan hield. Natuurlijk ben ik in de vijftig jaar daarna weleens ziek geweest, misselijk geweest, heb ik te veel gedronken of iets gegeten dat verkeerd viel. Ik heb naast de wc-pot gezeten met het gevoel dat het elk moment kon gebeuren, maar op de een of andere manier kwam het nooit zover.
Tot vorig jaar.
Ik was net geopereerd, onderweg van het ziekenhuis naar huis en misselijk van de narcose. We hadden voor de zekerheid een kotszakje meegenomen, zo’n zakje waarvan je hoopt dat het ongebruikt in de auto blijft liggen.
Dat gebeurde dus niet.
Na meer dan vijftig jaar was die oude afspraak ineens voorbij. Mijn lichaam deed wat een lichaam soms gewoon moet doen, en ik kon er niets meer tussen zetten.
Ademen
Met ademen gebeurde iets vergelijkbaars.
Door mijn mond ademen vond ik vroeger verschrikkelijk, vooral tijdens het slapen. Ook daar kwam een afspraak uit voort: ik adem door mijn neus. Altijd. Bij het sporten, tijdens inspanning, op momenten waarop mijn lijf hard moest werken, zelfs op momenten waarop ik daar nooit bewust bij stilstond.
Vorige week kreeg ik een heftige reactie in mijn neus, waardoor mijn neus volledig dichtging. Mijn lijf had lucht nodig en er bleef maar één route over.
Een week lang sliep ik met mijn mond open.
Confrontatie
Terwijl ik vanmorgen in een Zoomcall met mijn mentor en coach over die twee oude afspraken vertelde, viel er ineens iets op zijn plek.
Toen ik zestien was, pleegde mijn vader zelfmoord.
Ook toen maakte ik een afspraak met mezelf: hoe donker mijn leven ooit zou worden, ik zou die keuze nooit maken. Ik zou blijven.
Die afspraak heeft me jarenlang houvast gegeven, maar vanmorgen zag ik ook iets anders. Misschien werd die belofte, zonder dat ik het doorhad, een zelfvervullende voorspelling. Alsof ik steeds opnieuw dichtbij het donker moest komen om mezelf te bewijzen dat ik anders zou kiezen. Alsof een oude afspraak steeds weer een situatie nodig had waarin hij zijn waarde kon laten zien.
Dat is confronterend om te voelen.
Want misschien maken we sommige afspraken op een moment waarop ze ons helpen overleven, terwijl ze ons later ongemerkt blijven sturen naar situaties die passen bij wie we toen moesten zijn.
Keuze
“Ik hoef geen donkere hoofdstukken meer te verzamelen om te bewijzen dat ik kies voor het leven.”
Ik mag kiezen voor het leven omdat het van mij is.
Ik mag oude afspraken bedanken voor wat ze mij hebben gebracht, en vervolgens besluiten dat ik mijn leven verder leef op voorwaarden die passen bij wie ik nu ben.
Misschien zit jouw volgende stap ook verborgen in een afspraak die je ooit met jezelf maakte.
Welke oude belofte beschermt jou nog steeds, terwijl het misschien tijd is om haar met liefde los te laten?