21 juli 2026 · Leven & vrijheid

Alles is goed. Alleen weten we nog steeds niet wat er misging.

Vannacht, iets na twaalf uur, begon er een hevige pijn rechts onder in mijn buik. Eerst nog als iets waarvan je hoopt dat het vanzelf weer wegtrekt, maar binnen korte tijd werd de pijn zo intens dat mijn lichaam het volledig overnam. Ik zweette, werd misselijk, de pijn trok richting mijn rug en ik kon geen houding meer vinden waarin het ook maar enigszins dragelijk werd.

Zelf bellen lukte nauwelijks meer. Ik kon door de pijn amper uit mijn woorden komen.

Dus belde ik mijn buurvrouw.

Zij kwam meteen naar me toe, zag hoe ik erbij zat en belde namens mij de huisartsenpost. Alleen dat moment vertelt al iets wat voor mij veel groter is dan deze ene nacht. Ik heb jarenlang geleerd om door te gaan, mezelf bijeen te rapen en pas hulp te vragen wanneer werkelijk alles vastliep. Er was altijd nog wel een reden om het alleen op te lossen, iemand anders niet lastig te vallen of te denken dat het straks vast weer beter zou gaan.

Vannacht liet ik iemand binnen op het moment dat ik mezelf niet meer kon redden.

De huisartsenpost stuurde een ambulance om thuis alvast een aantal dingen te controleren. De ambulanceverpleegkundige nam de tijd, stelde vragen, onderzocht mij en vond dat ik door de dienstdoende huisarts gezien moest worden. Die huisarts besloot dat ik naar de spoedeisende hulp moest. Achteraf hoorde ik dat de huisartsenpost waarschijnlijk de juiste plek was geweest.

Zo kwam ik op een afdeling terecht waar ik vermoedelijk niet had hoeven zijn.

Dat doet niets af aan de hulp die ik kreeg. Mijn buurvrouw kwam meteen. De ambulanceverpleegkundige luisterde en keek zorgvuldig. Op de spoedeisende hulp werd ik vriendelijk en serieus behandeld. Er werd gemeten, bloed afgenomen, onderzocht en geobserveerd.

En ik kon al die hulp ontvangen zonder mijn pijn kleiner te maken, zonder de grapjas uit te hangen om het voor anderen luchtiger te maken en zonder mezelf sterker voor te doen dan ik op dat moment was. Ik hoefde even niets te dragen, want er waren mensen die mij droegen.

Alle uitslagen waren goed.

Dat klinkt geruststellend, en dat is het ook. Tegelijkertijd zit er iets vreemds in die woorden. Want goede uitslagen betekenen al snel dat er dus niets aan de hand was, terwijl mijn lichaam mij vannacht toch echt iets anders vertelde.

Het kan een niersteen zijn geweest die inmiddels verder is gegaan. Het kan te maken hebben gehad met een stukje darm dat vorig jaar tijdens mijn operatie bekneld is geraakt. Het zou een beginnende blindedarmontsteking kunnen zijn geweest die op dat moment nog onvoldoende zichtbaar was. Het kan ook iets heel anders zijn.

Geen enkele meting, test of onderzoek bevestigde een van die mogelijkheden. Tegelijkertijd kon geen van die mogelijkheden volledig worden uitgesloten.

Rond zes uur vanmorgen mocht ik weer naar huis. De pijn was vrijwel verdwenen, mijn lijf kwam weer tot rust en ik kon mijn eigen bed in. Dat is goed nieuws. Heel goed nieuws zelfs.

Toch betekent we hebben niets gevonden iets anders dan er was niets.

Soms trekt een lichaam hard aan de noodrem, terwijl onderzoeken nog geen verklaring laten zien. Soms krijg je geruststelling zonder antwoord. Dan blijft er maar één verstandige keuze over: blijven luisteren, alert zijn en opnieuw hulp inschakelen wanneer je lichaam weer zo duidelijk spreekt.

Maar misschien was er vannacht wel een heel belangrijke uitslag, eentje die niet op het whiteboard stond en ook niet verscheen op de monitor:

Toen ik hulp nodig had, belde ik mijn buurvrouw. Toen ik zelf niet meer kon spreken, sprak zij voor mij en toen de hulp kwam, liet ik haar binnen.

P.S. #DeventerZiekenhuis, ambulancepersoneel en personeel van de SEH: iedereen bedankt voor de goede zorg.

← Terug naar alle verhalen